نه فرشته ام نه شیطان

چه خوب می شد اگر اول از همه  تکلیفمان با خودمان روشن می شد. اول از همه خودمان به آن مرحله از یقین می رسیدیم که راهمان، هدفمان، احساسمان درست است. اگر به این مرحله برسیم از واکنش دیگران به تنگ نمی آییم. از اینکه دیگران درباره ی ما چه فکری می کنند نمی ترسیم.  گاهی خودمان بند پای خودمان می شویم. گاهی خودمان قبل از همه به درهای پیش رویمان قفل می زنیم. اول باید بدانیم که نه بی نقصیم و نه سراپا عیب و ایراد. نه باید چنان برویم که به خود فرصت درنگ و سوال ندهیم، نه چنان پر از شک باشیم که قدم از قدم برنداریم. من تصمیم دارم روی باورهایم و دیدگاه هایم فکر کنم. اگر جایی به خودم شک دارم می خواهم بپرسم چرا؟ چطور؟  اولین نشانه ی این تحول این است که کمتر درباره ی رفتار و گفتار دیگران فکر می کنم و نظر می دهم، و بیشتر مشغول ساختن دنیای درون خودم می شوم.